Granat-pasja i kreatywność

Granat to ogień. Czysty, gęsty, ciemny ogień, który nie pali, tylko budzi.

Pamiętam, jak kiedyś dałam granat klientce, która mówiła, że nic jej nie cieszy. Że wstaje rano i nie wie, po co. Że kiedyś malowała, pisała, tańczyła, a teraz nic. Powiedziałam jej: noś go przy sobie, codziennie, minimum miesiąc. Nie pytaj dlaczego, po prostu noś.

Po trzech tygodniach napisała do mnie: kupiłam farby. Pierwszy raz od pięciu lat.

I o tym jest granat. O pasji, która nie umarła, tylko zasnęła. O tej iskrze w środku, którą życie przysypało obowiązkami, zmęczeniem, cudzymi oczekiwaniami. Granat wchodzi tam, gdzie jest ciemno i zimno, i roznieca. Nie na siłę. Po prostu przypomina ciału i duszy, że kiedyś płonęłaś i możesz znowu.

Pracuje z dolnymi czakrami. Uziemia, ale jednocześnie daje energię. To rzadkie połączenie. Większość kamieni albo uspokaja, albo pobudza. Granat robi jedno i drugie. Stawia Ci stopy na ziemi i jednocześnie mówi: a teraz idź. Twórz. Żyj. Nie czekaj na pozwolenie.

Polecam go osobom, które czują się wypalone, zmęczone, wyczerpane emocjonalnie. Tym, którzy zapomnieli, co ich kręci. I tym, którzy wiedzą, ale boją się zacząć.

Granat nie jest delikatny. On nie głaszcze. On potrząsa i mówi: obudź się. Masz w sobie za dużo, żeby siedzieć w miejscu.

Pola